نوشتن

گاهی رمانی پزشکی(مثل قرن جراحان) ، گاهی سورئال(مثل کافکا در کرانه) ، و گاهی عاشقانه-عارفانه (مثل ملت عشق).

عاشق رمان ملت عشق شدم ، بخصوص که پیش از این رمان پر سوز و گداز کیمیا خاتون را خواندم و خوشم نیامد .

چطور کسی که جرقه اصلی شعر مثل این بوده:(تو مگو ما را بدان شه بار نیست/با کریمان کارها دشوار نیست) چنان دژخیم سنگدلی بود . حالا میدانم ممکن است ،و نه حتمی ، ولی به هر حال آن سوز و گداز زیادی داستان را وارد گونه زنجموره ای کرده ، ولی باز چرا پرفروش شده در بازار اینهمه رمان زنجموره ای ؟ شاید چون نویسنده با کودکان مبتلا به سرطان سر و کار دارد و واقعی نوشته ،یکی از موسسین خیریه محک بوده است.